شعر فارسی آیات غمزه

دست تکان دادم از دریچه ی برجک

سعید بابایی — Sun, 16 Mar 2025 14:40:00 GMT

ذوق مرا کودکی که دست تکان داد
روح دوباره دمید و شوق بیان داد

برجک سرباز را که دید از آن دور
دست تکان داد و باز دست تکان داد

دست تکان دادم از دریچه ی برجک
اسلحه ام را به روی دوش نشان داد

اسلحه ات واقعی ست؟ گفتمش آری
قهقهه زد پاسخم به او هیجان داد

در دل خود گفتم ای جوانه در این خاک
تا تو بخندی وطن چقدر جوان داد

تا تو به آسودگی شبانه بخوابی
چند چمن لاله روز واقعه جان داد

دست تکان داد و گفت خسته نباشی
پای من این خسته را دوباره توان داد

داد تکانی مرا و با لب خندان
دور شد آن کودکی که دست تکان داد

دور شد آن کودک و به وقت محبت
رفت مؤذن سر مناره اذان داد

هرسال مهدی مادرش را مشهد آورده

راضیه مظفری — Fri, 31 May 2024 16:53:00 GMT

بیست و‌ سهٔ ذی القعده باید در سفر باشد
هرچند فرصت کم، زیارت مختصر باشد

حتی اگر ماشین برای او ضرر دارد
حتی اگر پادرد با او همسفر باشد

از نان خشک بقچه کمتر میخورد، شاید
سهم کبوترهای آقا بیشتر باشد

خرج سفر این بار یک انگشتر کهنه ست
هرچند ارث مادرش، بی‌بی‌گُهر باشد...

آرام می گوید: (خدایا! کاشکی میشد
مشهد به ما دلتنگ ها نزدیکتر باشد...)

این ساحل آرامش ست و پیش روی اوست
هرچند یک دریا تلاطم پشت سر باشد

چشمش به گنبد میخورد‌...بغضش ترک خورده ست
گاهی همان بهتر زبانش، چشمِ تر باشد:

( آقای خوبم! آفتابی که لب بام است
تا کی برای یک خبر چشمش به در باشد؟

پیراهنی...تکه پلاکی...ساعتی...چیزی...
کو آن که مثل قاصدک ها خوش خبر باشد؟

حالا برای مهدی ام یک نامه آوردم
شاید یکی از کفترانت نامه بر باشد...)
::
هرسال مهدی مادرش را مشهد آورده
زنده ست او...هرچند مفقود الاثر باشد...

واکر به دست، پیرزنی خسته

افشین علاء — Wed, 22 May 2024 08:55:00 GMT

برای مادر شهید رئیسی

واکر به دست، پیرزنی خسته
می‌رفت سوی تخت خود آهسته

در آتش فراق پسر می‌سوخت
می‌گفت با غریبه و وابسته:

"آیا ز خاک پر زده فرزندم؟
آیا کبوترم ز قفس رسته؟"

بیرون خانه منتظرش بودند
مردم چه ناشناس چه برجسته

هر دم برای تسلیت از هر سو
می‌آمدند در صف پیوسته

مثل کبوتران حرم پر زد
مشهد به سوی آن زن وارسته

هرچند او برای پذیرایی
جایی نداشت درخور و شایسته

حتی نداشت خانه‌ی دلبازی
مشرف به صحن و گنبد و گلدسته

اما شبیه بال ملائک بود
آن دست پر چروک حنابسته

ابری که روی صندلی چرخدار بود

ابوالحسن صادقی پناه — Tue, 21 Sep 2021 07:20:00 GMT

خیس از مرور خاطره های بهار بود
ابری که روی صندلی چرخدار بود

ابری که این پیاده رو او را مچاله کرد
روزی پناه خستگی این دیار بود

آن روزها که پای به هر قله می گذاشت
آن روزها به گُرده ی طوفان سوار بود

حالا به چشم رهگذران یک غریبه است
حالا چنان کتیبه ی زیر غبار بود

بین شلوغی جلوی دکّه مکث کرد
دعوا سر محاکمه ی شهردار بود

آن سوی پشت گاری خود ژست می گرفت
مرد لبوفروش سیاستمدار بود

از جنگ و صلح نسخه که پیچید ادامه داد:
اصرار بر ادامه ی جنگ انتحار بود

این سو کسی که جزوه ی کنکور می خرید
در چشمهاش نفرت از او آشکار بود

می خواست که فرار کند از پیاده رو
می خواست و ... به صندلی خود دچار بود

دستی به چرخها زد و سمت غروب رفت
ابری فشرده درصدد انفجار بود

خاموش کرد صاعقه های گلوش را
بغضی که روی صندلی چرخدار بود

درست از وسط آب قایقی رد شد

اکرم هاشمی سجزئی — Mon, 20 May 2019 18:41:00 GMT

نشست روی زمین، پهن کرد دریا را
کشید پارچه را، متر کرد پهنا را

درست از وسط آب، قایقی رد شد
شبیه قیچی مادر، شکافت دریا را

صدای تَق‌تَ‌تَ‌تَق... تیر بود می‌بارید
صدای تِق‌تِ‌تِ‌تِق... دوخت چتر خرما را

کنار قایق بابا که خورد خمپاره
بلند کرد و تکان داد خُرده نخ‌ها را

فرو که رفت در انگشت مادرم سوزن
کسی دقیق نشانه گرفت بابا را

وَ آب از کف قایق سریع بالا رفت
و تند مادر هی کوک زد همان‌جا را

بریده شد نخ و از بین قاب بابا دید
میان دامن خود چرخ می‌زند سارا

آهسته گفت من که کبوتر نمی شوم

مژگان عباسلو — Wed, 07 Nov 2018 02:02:00 GMT

هر روز در سکوت خیابان دوردست
روی ردیف نازکی از سیم می‌نشست

وقتی کبوتران حرم چرخ می‌زدند
یک بغض کهنه توی گلو داشت... می‌شکست

ابری سپید از سر گلدسته می‌پرید:
جمع کبوتران خوش‌آواز خودپرست

آنها که فکر دانه و آبند و این حرم
جایی که هرچقدر بخواهند دانه هست

آنها برای حاجتشان بال می‌زنند
حتا یکی به عشق تو آیا پریده‌است؟

رعدی زد آسمان و ترک خورد ناگهان
از غصه‌ی کلاغ، کلاغی که سخت مست...

ابر سپید چرخ زد و تکه‌پاره شد
هرجا کبوتری به زمین رفت و بال بست

باران گرفت - بغض خدا هم شکسته بود
تنها کلاغ روی همان ارتفاع پست،

آهسته گفت: من که کبوتر نمی‌شوم
اما دلم به دیدن گلدسته‌ات خوش‌ست

تو محمدرضای آقاسی... شیعه یعنی دو دست خالی ِ تو....

علیرضا قزوه — Wed, 24 May 2017 03:36:00 GMT

تو محمدرضای آقاسی! بچه‌ی چار راه مختاری!
كشته‌ی صبح سوم خرداد! شاعری عزت است یا خواری؟

تو محمدرضای آقاسی! بیمه هستی؟ نه -تلخ مي‌خندد-
كار و بار تو چیست؟
- شعر، آقا!
- شعر؟ -یعنی هنوز بیكاری؟

تو محمدرضای آقاسی! هدیه‌ها را چه مي‌كنی؟
- هدیه؟
(دور و بر را ببین! عزیز دلم!
تو كه از این همه خبر داری!)

جمعه شب –دیر وقت–مهرآباد– خسته مي‌آمدیم از سفری
خسته از شعر – بر لبت سیگار
خستگی، سرفه، درد، بیماری

- با شمایم كه زور و زر دارید، هیچ از درد ما خبر دارید؟
درد ما را نمي‌توان گفتن با سیاست‌مدار ِ بازاری!

با غمی – ماتمی - تبی - دردی مثل حافظِ غریب ساخته‌ایم
بعد از این با كلاه فقر به سر، كار ما رندی است و عیاری

دارد از دست مي‌رود شاعر، روزها را سیاست آلوده‌ست
این همه طلحه، این همه تلخك، این همه حرف‌های تكراری-

تو محمدرضای آقاسی، شیعه یعنی دو دست خالی ِ تو
شعر وقتی شكستن من و ماست، شاعری عزت است یا خواری؟

سقراط‌ها قربانيِ حکم حسودانند

انسیه سادات هاشمی — Tue, 29 Nov 2016 16:31:00 GMT

فرعون طوس آورده امشب ساحرانش را
شايد بيندازد عصاي ميهمانش را

مهمان می آید در يد بيضايش آورده ست
درياچه‌اي از نورهاي بي کرانش را

با هر شگردي ريسمان‌ها را مي‌اندازند
هر عالمي رو مي کند اوج توانش را

موساي اين قصه ولي ترسي به جانش نيست
او خوب مي‌داند روند داستانش را

لب مي‌گشايد نورباران مي‌شود دربار
مي‌گسترد بر عقلِ کل‌ها کهکشانش را

سرها فروافتاده و لب‌ها فروبسته
پس مي‌کشد آرام هرکس ريسمانش را

امروز «يوم الزينة»ی دربار مأمون است
روزي که عشق از آنِ خود کرد آستانش را

شاهِ زمين خورده پشيمان زير لب مي‌گفت:
«لعنت به من! اصلا نمي‌کردم گمانش را

يا جاي او اينجاست ديگر يا که جاي من
يا بايد از خود بگذرم يا اينکه جانش را...»

سقراط‌ها قربانيِ حکم حسودانند
روا مکن مأمون بياور شوکرانش را

يک روز مي‌خندد به ناکاميِ تو هرکس
خورده است با قصد تبرک زعفرانش را

اولین حبّه را كه می‌خوردی، كفر می‌رفت تا اذان بدهد ...

سید صالح سجادی — Tue, 29 Nov 2016 15:50:00 GMT

اولین حبّه را كه می‌خوردی، كفر می‌رفت تا اذان بدهد
دست شیطان به تیغ زهرآگین فرق خورشید را نشان بدهد

اولین حبّه را كه می‌خوردی، «ابن‌ملجم» به قصر وارد شد
دست بر شانۀ خلیفه نهاد تا به بازوی او توان بدهد

دومین حبّه زیر دندانت له شد و قطره‌قطره پایین رفت
كه از آن میزبان بعید نبود شهد اگر طعم شوكران بدهد

دومین حبّه را كه می‌خوردی، «جعده» هم در كنار «مأمون» بود
جگری تكه‌تكه می‌شد تا طشتی از خون به قصه جان بدهد

سومین حبّه بود كه انگار جگرت داشت مشتعل می‌شد
تشنه‌ات بود و این عطش می‌خواست پردۀ دیگری نشان بدهد

قصر در لحظه‌ای بیابان شد، ماه افتاد و نیزه‌باران شد
پدرت نیزه‌ای به گردن كرد تا سرش را به آسمان بدهد

سومین حبّه را فرو بردی، از ندیمان یكی به «مأمون» گفت:
شمر اذن دخول می‌طلبد تا به تو نامۀ امان بدهد

چارمین حبّه خم شدی از درد، سر به تعظیم دوست زانو زد
مردِ تسلیم را همان بِهْ كه كمرش را رضا كمان بدهد

دیدی از پشت پرده جدّت را كه سر از سجده برنمی‌دارد
بعد از در «هشام» وارد شد تا سلامی به دیگران بدهد

پنجمین حبّه پرده‌هایی كه حائل مرگ و زندگی بودند
پیش چشمت كنار می‌رفتند تا حقیقت خودی نشان بدهد

سینه سرشار علم یافته شد، ذره‌ذره جهان شكافته شد
پنجمین قاتل از در آمد تا رنگ دیگر به داستان بدهد

آه از این داستان حزن‌انگیز، مرگ این كهنه‌راویِ صادق
قصه‌ای تازه با تو خواهد گفت زهر اگر اندكی زمان بدهد

توی آن پنجۀ سبك‌بارت خوشه از بار زهر سنگین بود
مثل بار رسالت جدّت كه بنا بود یادمان بدهد

كه حقیقت چگونه باطل شد، اصل‌مان را چه‌سان بدل كردند
پای‌مان را در این سرابستان دست یك پای راه‌دان بدهد

بعد «منصور» نیز وارد شد...
هفتمین حبّه را فرو بردی ناگهان با اشارۀ پدرت
سقف زندان شكست تا سرداب جای خود را به كهكشان بدهد

قفل و زنجیر و دست و گردن و پا اوج پرواز را طلب می‌كرد
آسمان نیل بود و او «موسی»، زهر فرعون اگر امان بدهد

هفتمین حبّه هفتمین خان بود، قصر دور سرت به رقص آمد
سقف تسلیم شد، كنار كشید، تا به پروازت آسمان بدهد

تو پریدی به پیشواز خطر، مثل «مأمون» به پیشواز پدر
بعد «هارون» به قصر وارد شد تا پسر نزدش امتحان بدهد

هشتمین حبّه، نه، نمی‌دانم مرگ با چند قطره جرأت كرد
درد با چند بوسه راضی شد تا به معراج نردبان بدهد

تو قفس را شكستی و در عرش پدرت هشت حبۀ انگور
در دهانت نهاد تا خبر از خلوت روضه‌الجنان بدهد

در كنار شكستۀ قفست چند سگ توی قصر زوزه‌كشان
چكمه‌های خلیفه لیسیدند، تا به آن جمع استخوان بدهد

قاتلان تو و نیاكانت جسدت را نظاره می‌كردند
باز هم در سپیده‌ای تاریك كفر می‌رفت تا اذان بدهد...

قرن‌ها بعد، بعد از آن قصه، در غروبی غریب و خون‌آلود
از تب زخم بچه‌آهویی بی‌صدا بر درِ حرم جان داد

...

روضه‌خوان گفت که لیلا پسری داشت که مجنون...

مهدی جهاندار — Sun, 09 Oct 2016 02:17:00 GMT

روضه‌خوان گفت که لیلا پسری داشت که رویش
به درخشندگی ماه که عباس عمویش

روضه‌خوان گفت که لیلا پسری داشت که مجنون
پسری داشت که می‌رفت و نگاه تو به سویش

پسری خوش قد و قامت، پسری صبح قیامت
روضه‌خوان گفت که در باد پریشان شده مویش

آسمان بار امانت نتوانست کشیدن
که بریدند خدایا که شکستند سبویش

روضه‌خوان تاب نیاورد، عمو آب نیاورد
روضه‌خوان آمد و زانو زد و بوسید گلویش

آهسته زیر لب به خودش گفت: «كربلا»ست

مریم سقلاطونی — Mon, 03 Oct 2016 00:23:00 GMT

پرسید از قبیله كه این سرزمین كجاست
این سرزمین غم‌زده، در چشمم آشناست

این سرزمین كه بوی نی و نیزه می‌دهد
این سرزمین تشنه كه آبستن بلاست

گفتند: «طفّ» و «ماریه» و «شاطِیءُ الفُرات»
گفتند: «غاضریّه» و گفتند: «نینوا»ست

دستی كشید بر سر و بر یال ذوالجناح
آهسته زیر لب به خودش گفت: «كربلا»ست

طوفان وزید از وسط دشت، ناگهان
افتاد پرده، دید سرش روی نیزه‌هاست

زخمی‌تر از مسیح، در آن روشنای خون
روی صلیب دید، سر از پیكرش جداست

طوفان وزید، قافله را بُرد با خودش
شمشیر بود و حنجره و دید در مناست

باران تیر بود كه می‌آمد از كمان
بر دوش باد دید كه پیراهنش رهاست

افتاد پرده، دید به تاراج آمده ا‌ست
مردی كه فكرِ غارتِ انگشتر و عباست

برگشت اسب، از لب گودال قتلگاه
افتاد پرده، دید كه در آسمان، عزاست

اوّل مهر رسید و من در همان «اوّل آ» بودم

علیرضا قزوه — Thu, 22 Sep 2016 06:14:00 GMT

اوّل مهر رسید و من در همان اوّل آ بودم
مثل گنجشک دلم می زد، مثل گنجشک رها بودم

پای یک پنجره میزی بود، چه تقلّای عزیزی بود
پنجره راه گریزی بود، خیره در پنجره ها بودم

پشت هر پنجره دنیایی ست ، چشم وا کردم و بستم ، آه
من کجایم؟ تو کجا؟ با خویش در همین چون و چرا بودم

گفت : بابا دو هجا دارد... نام من چار هجایی بود
نان یکی... آب یکی ... باران... مثل باران دو هجا بودم

گفت: هر حرف صدا دارد... در سکون حرف زدم با خود
هم صدا بودم و هم ساکت ، نه سکوت و نه صدا بودم

گفت: «دلتنگ که ای؟ »خندید؛ گریه کردم که «پدر»؛ خم شد
آه بابا، بابا، بابا، سخت دلتنگ شما بودم

جنگ شد، پنجره ها افتاد ، بچّه ها تشنه سفر کردند
هشت نهر آینه جاری شد، تشنه در کرببلا بودم

گفت: «هی هی! تو کجایی؟ تو» راست می گفت، کجایم من؟
»تو نبودی... تو چهل سال است... «من... اجازه؟... همه را بودم

تو چهل سال همه غایب... تو چهل سال همه در خویش...
من چهل سال، خدای من! من چهل سال کجا بودم؟

دو قطره اشک چکید این هم از جواز زیارت

محمد جواد الهی پور — Wed, 17 Feb 2016 05:25:00 GMT

دل شکسته...تن خسته، آمد از در ساعت
سلام داد و کمی مکث کرد باز به عادت
اجازه هست که در سایه ی نگاه تو باشم!?
چقدر زود رسید این سوال او به اجابت
دو قطره اشک چکید این هم از جواب سلامت
دو قطره اشک چکید این هم از جواز زیارت
نشست گوشه ی صحن و به گنبد تو نظر دوخت
برایت از خود گفت از زمانه کرد شکایت
همین که خواست برای تو شعر تازه بخواند
سرش گرفت جنون و دلش گرفت طراوت
بلند شد وسط صحن...با چه وجد و غروری
و خواند آن غزلی را که گفته بود برایت:

تمام فصل های من کنار تو بهار شد
ببین چه ساده می شود به عشق تو دچار شد

زیارتت بهشت را به ارمغان می آورد
خوشا به حال آن کسی که با تو همجوار شد

فقط به خاطر حریم روح پرور تو بود
اگر کسی در این کویر خشک ماندگار شد

یکی یکی به خاک قم چکید اشک های تو
در انتظار دیدن برادرت انار شد

همیشه اولین و آخرین پناه من تویی
همیشه بی قراری ام کنار تو قرار شد

......

قرار بعدی خود را گذاشت با تو به فردا
دلش میان حرم ماند و رفت از در ساعت

آخر چه نسبتي ست ميان «شهيد و صلح»

مهدی زارعی — Thu, 10 Dec 2015 10:45:00 GMT

شاعر چنان شکست در اين غم، که هم زمان ـ

با مرگ ماه، پير شد و جان سپرد، جان!

آن که نبود و بود، صدا زد: بمان، نرو!

عمرت به نيمه هم نرسيده، نرو، بمان!

آن وقت در جنازه ي او از خودش دميد

دستور داد: زنده شو! لب باز کن! بخوان!

شاعر نفس کشيد، دوباره نفس کشيد

اما به سمت عقربه ها نه، به عکس آن؛

يعني پس از جواني و پيري و بعد مرگ

اين بار مُرد و پير شد و باز شد جوان

وقتي نشست، شعر دوباره شروع شد

هر واژه شد مسافر و هر بيت، کاروان

پس کاروان رسيد به مردي خداي وار

فرزند آب و آينه،دريا و کهکشان

لب که گشود، عطر بهار از لبش وزيد

لب را که بست، قافيه خشکيد و شد خزان

با او کمي فضاي غزل عاشقانه شد

شاعر نوشت: مي شود از چشم هايتان ـ

شعري سرود تا همه ي شاعران شهر

حيران شوند و واله و انگشت بر دهان

اما چگونه مي شود از دردتان نوشت؟

از درد، درد، درد رسيده به استخوان!

از دردهاي مرد سترگي که لشکرش:

يا «بندگان» شهوت و يا «بندگان» نان

مردي شگفت، «کوخ» تباري که جاي «جنگ»

با «صلح» داد هيبت هر «کاخ» را تکان

با همسري به هيأت جادو، زني که داشت ـ

در عمق چشم هاش دو تا جام شوکران

عمري «کبوتر»ي که خود از عرش بود، بود ـ

با «جغدِ» هم پياله ي شيطان، هم آشيان

آخر کدام درد، از اين درد، دردتر»

مردي درون خانه ي خود بين دشمنان!

«خون جگر»؟ نه، «خون» و «جگر» آمدند و شد ـ

درياي نور، چشمه ي خون از لبش روان!

لبريز تير شد کفنش، شهر، کِل کشيد

ننگ آن قدر که لوح و قلم، اَلکن از بيان

آخر چه نسبتي ست ميان «شهيد و صلح»

يا بين «دفن و شادي» و «تابوت با کمان»؟!

سوگ آنچنان وزيد که شاعر به باد رفت

بادي چنان سياه که تاريک شد جهان

هر بيت: کاروان عزا و عذاب شد

هر واژه: يک مسافر زخمي و ناتوان

شاعر نوشت: کشت مرا سوگ اين سفر

بس کن غزل! بمير قلم! لال شو زبان!

يعني که باز پنجره را دست باد بست

مهدی زارعی — Mon, 10 Aug 2015 04:32:00 GMT

در احتضار، از لب آيينه خون چکيد

شاعر نوشت: توطئه، شب، کينه، سَم، شهيد!

آيينه که شکست، غزل ماند و مرگ، بعد

واژه به واژه جان به لب بيت ها رسيد

اديان تازه از همه سو شعر را گرفت

هر کس به زعم و سود خودش ديني آفريد

دين نه، که يک مترسک پوشالي مهيب

دين نه، که يک عجوزه ي صد چهره ي پليد

«صوفي» به اخم، گفت که بايد براي دين

کِز کرد و کنج عافيت و عزلتي گُزيد

«زنديق» مست و بي خود و لايعقل و خراب

خنديد و بادِ قهقهه اش سمت دين وزيد

هر گوشه ي زمين خدا، عنکبوت کفر

تاري به گِرد پيکر زخميِ دين تنيد

اين جاي شعر، نوبت او بود، او که شد ـ

بر هر چه قفل بسته ي دين، دست او کليد

او آمد و به کالبد مردگان شهر

با واژه هاي روشن و قدسي ش جان دميد

رگ هاي سرد و منجمد مذهبي عليل

لبريز خون تازه شد و قلب دين تپيد

هرچه مراد و پير و بزرگ و عزيز بود

در حلقه ي ارادت آن مرد شد مريد

او که نسيم بود و از این بيت که گذشت

ديگر کسي نشاني از او در غزل نديد

يعني که باز پنجره را دست باد بست

يعني گلي شکفت، ولي دست مرگ چيد...

زن مي دويد، بقچه ي نان در دست

پانته آ صفایی بروجنی — Sun, 12 Jul 2015 03:38:00 GMT

زن مي دويد و ريخته بر دوشش

موهاي تابدار بناگوشش

زن مي دويد و باد سراسيمه

در چاک هاي کهنه ي تن پوشش

زن مي دويد، بقچه ي نان در دست

با کودکي مريض در آغوشش

پشت سرش هناسه زنان سرباز

با برق آن تفنگ که بر دوشش...

پيچيد پاي زن، به زمين افتاد

افتاد بچه نيز از آغوشش...

سرباز ايستاد و نگاهي کرد

به مادر و به کودک بي هوشش

لکنت گرفت پايش و بر... برگشت

افتاده بود اسلحه از دوشش

چشم من خیس و چشم پنجره خیس...

رضا حاج حسینی — Tue, 30 Jun 2015 02:33:00 GMT

قبل از آن که هوای غربت شهر، روی تنهایی ام هوار شود
می روم ایستگاه... تا شاید این منِ خسته هم سوار شود

این منِ خسته از معادله ها، این منِ گُر گرفته از گله ها
می رود در هجوم فاصله ها، همدم کوپه ی قطار شود

همدم کوپه ی قطار شدم، چشم من خیس و چشم پنجره خیس
کاش این ابرهای پاییزی، بگذرد... بگذرد... بهار شود

دردها را یکی یکی گفتیم، خسته بودیم و چای می خوردیم
چای، یعنی که گاه با یک قند، تلخ، شیرین و خوش گوار شود

کوپه هم حرف های تلخی داشت، مثلا اینکه بین این همه درد
آرزوی مسافر قبلی، فقط این بود: مایه دار شود

یا همین جا... همین رئیس قطار، دائما روزنامه می¬خواند
تا خدای نکرده نرخ بلیط، نکند کمتر از دلار شود

(گرم صحبت شدیم، یادم رفت گز تعارف کنم؛ بفرمایید...
راستی! اصفهان دلش می خواست، لهجه اش مثل سبزوار شود)

آرزو کرد جای ریل قطار مثل آدم پیاده راه رود
یا شبیه کبوتران باشد؛ فکر کن... کوپه بالدار شود

آرزو کرد و گفت نوبت توست... آه! شاعر مگر چه می خواهد؟!
آرزو می کنم رواق امام، محفل شعر برگزار شود

جمعه بود و اداره ها تعطیل، شنبه باید دوباره برگردیم
کوپه هم مثل من دلش می خواست، امشب از کار برکنار شود

کف دستم نوشت کوپه ی هشت، واگن یک... قطار قم - مشهد
هرگز از خاطرم نخواهد رفت، بهترین یادگار قم - مشهد

بارانِ هشت ساله فرو ریخت، تا خاک را «پرنده» بکارند

محمدسعید میرزایی — Tue, 27 Jan 2015 06:26:00 GMT

آن ظهر تابناک، پدر گفت: ای کاش هیچ گاه نبارند!

این تکه ابرهای تهیدست، چیزی برای خاک، ندارند...

- فرزند من! خدا نکند تو، خورشید را سیاه ببینی؛

این قلب ها به وهم اسیرند، این چشم ها به خواب دچارند

(و از لبش کبوتر سرخی، یک حرف را به سوی خدا برد؛

حتی کبوتران هم، امروز، آن حرف را به یاد ندارند)

آن گاه ابر و باد در آمیخت، پیشانی زمین، ترکی خورد،

تقویم های کهنه ورق خورد، تا سال و ماه را بشمارند

آن ظهر تابناک، پدر رفت، در خاطراتِ مزرعه گم شد

بارانِ هشت ساله فرو ریخت، تا خاک را «پرنده» بکارند

شاید فرشتگانِ مسافر، او را میان راه ببینند؛

او را به خانه اش برساندد، او را به بسترش بگذارند...

دقایقِ «تو کی از راه می رسی» چه بدند!

محمدسعید میرزایی — Wed, 17 Dec 2014 06:39:00 GMT

دو چشم هات که راه ستاره را بلدند؛

جهانِ بی کلمه، بی نشانه، بی عددند...

تمامی کلماتم به گریه می افتند؛

دقایقِ «تو کی از راه می رسی» چه بدند!

برای دیدن چشمان شاید آبی تو،

تمام پنجره های شبانه در رصدند

کسی شبیه تو ـ چون ماه ـ از دریچه گذشت؛

هنوز غالب اشیا اسیر جزر و مدند

دقایقِ «تو کی از راه...» از تو می پرسند،

و سخت مضطرب از فکر «او نمی رسد» ند

تو کی؟ تو کی؟ تو؟ و با این سوال ابرآلود

دهان پنجره ها نیز، باز و بسته شدند

تو یک دقیقه، تو یک ثانیه، تو یک لحظه...

و از تو دفتر و ساعت چقدر حرف زدند

و هیچ وقت ندانسته اند، چشمانت

جهانِ بی کلمه، بی نشانه، بی عددند

احساس می‌ کنی که زمین، آسمان شده ست

مجتبی احمدی — Mon, 27 Oct 2014 05:42:00 GMT

آن باد داغ‌ دیده دوباره وزان شده ست

این خاک زخم‌ خورده، پریشان از آن شده ست

آتش به عمر معرکه‌ گیران ماتمت!

انگار باز مرثیه ‌ی آب، نان شده ست

نامت چه کرده - مولا!- با بغض واژه ‌ها؟

کاین‌ گونه خون ز دیده ‌ی شعرم روان شده ست...

مبدأ: مدینه

مقصد: کوفه

مگر دلی

نامه نوشته، با دل تو هم ‌زبان شده ست؟

از: کوفیان

به: پور رسول خدا، حسین

- مولا بیا!

نه! کوفه مگر مهربان شده ست؟!

مولا میا! به غربت آیینه‌ ها قسم!

آه از غمی که شادی آهنگران شده ست!

حرکت... ادامه... کرب و بلا... چند آه بعد

احساس می‌ کنی که زمین، آسمان شده ست

ای نقطه! حرف! واژه! قلم! دل!... وضو بگیر!

روز دهم...

- امام شهیدان! اذان شده ست

قد قامتت بلند که: اینک نماز ظهر!

جمعی نگاه‌ دار تو ای راز سر به مهر!

آنک قیام خون خدا میر ماست این

- الله اکبر!

آری، تکبیر ماست این

چشمان او تلاوت آیات مکی‌اند

- الحمدُ...

شکر! - کرب و بلا !- میر ماست این

اکبر... رکوع... هان! به کمان‌دارها بگو

ای داغ بر جبین شما! تیر ماست این

بوی قیام می‌دهد این سجده، گوش کن...

- سبحان ربّی...

اشک نه! شمشیر ماست این

برخیز اگرچه تشنه...

- بحول ِ...

خدای من!

دریا شده فرات؟...

نه! تصویر ماست این

عباس را ببین چه قنوتی گرفته است...!

شمشیرشان کجاست؟ علم‌ گیر ماست این

تیر سه‌ شعبه نیست که از خیمه می‌رسد

شور دعای کودک بی شیر ماست این

ای نعل ‌های نو! همه تن در تشهّدیم

سر...

- السلامُ...

نیزه!...

تقدیر ماست این

بعد از نماز ظهر تو، «تعقیب»دیدنی است

هنگام عصر، بوی خوش سیب دیدنی است

...

روشن ‌ترین دمی که خدا آفرید بود

روزی که شب دوباره شبیهش ندید بود

لب تشنه بود قبله؛ عدو، دائم‌ الوضو

جز این از آن شقاوت کوفی بعید بود...

بعد از نماز ظهر وَ پیش از امام عصر

جانی که میهمان خدا شد «سعید»بود

جسمی پر از نشانه‌ ی ایمان و کفر داشت

رویش اگرچه سرخ، در آن دم سپید بود

بر دل - دلیر- آن‌ که از این دست، پا گذاشت

بر تن - فروتن- آن‌ که چنین خط کشید بود

«عَمرو بن قرظه» نیز در آشوب اشقیا

با عشق ایستاد... که او هم سعید بود

دلدار در تشهد و دل در شهادتین...

این واپسین ترنّم چندین شهید بود

راوی به کوری همه‌ ی تیرها نوشت:

چشم امام ، بدرقه ‌شان کرد تا بهشت

از آینه بی آنکه بپرسد سؤال کرد...

عباس کیقبادی — Sun, 21 Sep 2014 02:36:00 GMT

تا پیرزن نگاه به تنگ سفال کرد
تصویری از جوانی خود را خیال کرد

دختر که جای تنگ سفال ایستاده بود
در راهرو قدم زد ، رو سوی هال کرد

آمد درست روبه روی آینه نشست
با روسریش آینه را دست مال کرد

آهی کشید... آینه را مه فرا گرفت
یاد هوای شرجی، یاد شمال کرد
::
مرد جوان به ساحل دریا رسیده بود
یانه.. دوباره پیرزن این را خیال کرد؟

حرفی که سال ها به لبش داغ بسته بود
از آینه بی آنکه بپرسد سؤال کرد

تنگ سفال.. آینه.. دستی ترک ترک
زن خرده های آینه را پای مال کرد
::
برگشت.. شاخه ی گل سرخی به دست داشت
مرد جوان نگاه به تنگ سفال کرد..

موشک کاغذي بلند شد و پدرم را به اشتباه انداخت

محمدحسین ملکیان — Tue, 09 Sep 2014 06:40:00 GMT

موشک کاغذي بلند شد و پدرم را به اشتباه انداخت
پدرم داد زد: ...هواپيما بمب روي قرارگاه انداخت

پدر از روي صندلي افتاد، پاشد و گفت:«يا علي»... افتاد
سقف با بمب اولي افتاد او به بالا سرش نگاه انداخت

تانک از روي صندلي رد شد شيشه ي عينکم ترک برداشت
يک نفر اسلحه به دستم داد طرفم چفيه و کلاه انداخت

خاکريز از اتاق خواب گذشت من و او سينه خيز می رفتيم
او به جز عکس خانوادگي اش هرچه برداشت بين راه انداخت
...
به خودم تا که آمدم ديدم پدرم روي دستهايم بود
يک نفر دوربين به دست آمد آخرين عکس را سياه انداخت

موشک آرام روي تخت افتاد زني از بين چند دست لباس
يونيفرم پلنگي او را توي ايوان جلوي ماه انداخت

یک هنرمند فاقد مسکن

رضا رفیع — Sat, 30 Aug 2014 05:18:00 GMT

روزگاری...(بگو هفشده سال

پیش از اینها، که رفته ام از یاد)

یک هنرمند فاقد مسکن

رفت روزی وزارت ارشاد

چون دم در رسید، با خود گفت:

«می روم تو، هر آنچه بادا باد»

نوک بینیّ خود گرفت و برفت

راست پیش وزیر و پس اِستاد

گفت: «در روز اول خلقت

که خدا این جهان نمود آباد،

چون به مستضعفین زمین بخشید

اسم این جانب از قلم افتاد

حال البته با کمی تأخیر

من به خدمت رسیده ام دلشاد

تا مگر قطعه ای زمین بخشید

بروم منزلی کنم ایجاد»

گفت با وی وزیر با لبخند:

«بنده از دیدن شمایم شاد

چون هنرمند قدر می بیند

باید الحق به صدر بنشیناد

می نویسم زمین به اسم الآن

می دهم خدمت شما استاد»

آنگه از «قطعه ی هنرمندان»

قطعه ای هم به شخص ایشان داد

آمد، همیشه یک خبر تازه بوده است

محمدسعید میرزایی — Tue, 26 Aug 2014 07:12:00 GMT

آ - چند موج، قایقِ هاشور خورده - مَد

آمد، همیشه بوی گل سرخ می دهد

آمد، همیشه یک خبر تازه بوده است

آمد، همیشه از پی یک اسم، می رسد

آمد، و یک علامت پرسش تمام روز

با یک «سه نقطه» دور سرم، چرخ می خورد...

هر اسم، قایقی است به دریای جمله ها

آن جا چقدر «آ» ست، خدایا، چقدر «مد»!

بر شیشه ی بخار گرفته، کدام روز

آمد، تو را دوباره به ساحل می آورد؟

من روز و شب به «آمد»نت فکر می کنم

اما اگر نه آه، چه بد می شود، چه بد!

حالا برای یافتن اسم خوب تو

آمد، تمام شعر مرا گریه می کند

«آمد» کنار جمله ی «هرگز نیامدی»

افتاد، مثل یک گل پژمرده، یک جسد

دوشنبه، نم نم باران، چهارم بهمن

سعید قربانیان — Mon, 11 Aug 2014 04:13:00 GMT

دوشنبه، نم نم باران، چهارم بهمن
درخت های معطل؛ فضای پارک، و من

که فکر می کنم امروز پیرتر شده است
غروب خیس و مه آلود و خسته ی لندن

از آشنایی با شکسپیر پی بردم
به عمق مسأله ای از نبودن و بودن

نبودن تو و این ذهن های ماشینی
نبودن تو و آمار خودکشی کردن

دلم برای ضریح تو تنگ تر شده است
برای صحن حرم زیر لب غزل خواندن

برای سادگی کودکانه ی مشهد
برای سینه زدن ها، رضا رضا گفتن

مرور می کنم آن داستان آهو را
تو را درست زمان به او امان دادن

سه شنبه سوم اسفند پای قفل ضریح
هوای برفی مشهد، فضای صحن وَ من...

عشق فرمود : بیایید، اطاعت کردیم

مجتبی احمدی — Sun, 10 Aug 2014 05:40:00 GMT

دل سپردیم به چشم تو و حرکت کردیم

بعدِ یک عمر که ماندیم . . . که عادت کردیم

دست هامان همه خالی . . . نه ! پر از شعر و شرر

عشق فرمود : بیایید، اطاعت کردیم

خاک آلوده رسیدیم به آن تربت پاک

اشک آلوده ولی غسل زیارت کردیم

گفته بودند که آرام قدم برداریم

ما دویدیم . . . ببخشید . . . جسارت کردیم

ایستادیم دمی پای در « باب الرّاس »

شمر را – بعدِ سلامی به تو –لعنت کردیم

سهم مان در حرمت یکسره سرگردانی

بس که با قبله ی شش گوشه ، عبادت کردیم

تشنه بودیم دو بیتی بنویسیم برات

از غزلباری چشمان تو حیرت کردیم

هی نوشتیم و نوشتیم و نوشتیم و نشد

واژه ها را به شب شعر تو دعوت کردیم

همه با قافیه ی عشق ، مصیبت دارند

از تو گفتیم ، اگر ذکر مصیبت کردیم

وقت رفتن که حرم ماند و کبوترهایش

بی پر و بال نشستیم و حسادت کردیم

و سری از سر افسوس به دیوار زدیم

و نگاهی غضب آلود به ساعت کردیم

تا قیامت بنویسیم برای تو کم است

ما که در سایه ی آن قامت ، اقامت کردیم

کاش می شد که بمانیم ؛ ضریحت در دست . . .

دل سپردیم به چشم تو و حرکت کردیم

همیشه داشته لبخند بر دهان، اتوبوس

محمدسعید میرزایی — Fri, 01 Aug 2014 09:30:00 GMT

دوباره می رسد از راه، نغمه خوان، اتوبوس

پر است از هیجانِ مسافران، اتوبوس

تمام پنجره هایش ستاره دارد و ماه

شبانه آمده انگار از آسمان، اتوبوس!

برای دیدن رؤیای جاده ها دارد؛

دو تا چراغ، دو تا چشم مهربان، اتوبوس

تمام مردم این شهر نیز می گویند؛

همیشه داشته لبخند بر دهان، اتوبوس

غروب، پلک به هم می گذارد و آرام؛

به خواب می رود از دیدنِ جهان، اتوبوس

و از تصور یک خواب، اشک می ریزد

و سرفه می کند و می خورد تکان، اتوبوس

که پیر می شوم و جَرثقیل می خُورَدَم

و لاشه ای لب جاده ست، بعد از آن، اتوبوس...

سپیده چشم که وا می کند، هوا سرد است؛

و می شود پیِ پروانه ها روان، اتوبوس

چراغ های خطر را ندید، یک لحظه؛

و پرت شد تهِ یک درّه ناگهان اتوبوس

و زیر یک پل متروک، با تنی خزه پوش

شده ست لانه برای پرندگان، اتوبوس...

دختر دوید...حیف...عروسک گلوله خورد

على مردانى — Fri, 25 Jul 2014 10:21:00 GMT

دختر دوید...حیف...عروسک گلوله خورد

بعد از پدر به سینه یِ قلّک گلوله خورد

آیینه ریخت...پنجره افتاد از نفس

محکم به تُنگِ ماهیِ کوچک گلوله خورد

گلدان پرید رویِ زمین تکّه تکّه شد

یک لحظه بعد سایه یِ کودک گلوله خورد

از بختِ بد خبر به کلاغان رسیده بود

با این خبر به قلبِ مترسک گلوله خورد

در چشم هایِ عاشق مادر امید مُرد

دختر دوید...مثلِ عروسک گلوله خورد

شاید کـه یـادت رفته قول ِ زیر قرآن

کاظم بهمنی — Mon, 21 Jul 2014 00:41:00 GMT

امشب بیا یک سر به خوابم ماه تابان

حالی بپرس از مادر پیرت پسر جان!

دیگر سراغ از ما نمی گیری، کجایی؟

شاید کـه یـادت رفته قول ِ زیر قرآن

دست تو از وقتی به دست حوریان است

کمتر می افتی یاد این دستان لرزان

تو همنشینی بـا جوانان بهشتی

لطفی ندارد دیدن ما سالمندان!

شرمنده ام مادر! دلم خیلی گرفته

ناراحت از حرفم نشو، رو برنگردان...

پـیـش سماور رو بـه رؤیایـش نشـسته

مادربزرگ پـیر مـن با چشم گریان

چیزی نمی گوید ولی از چـشم هایش

می شد بفهمی در اتاقش هست مهمان

دارد برایش چای می ریزد ولی او

مـثل همیشه لب نخواهد زد به فنجان

عطر عجیبی خانه را پر کرده ــ شاید

عـطر گلی بـاشد که مانده زیر باران

نوبت به ثبت معجزه ـ شق القمر ـ رسيد

مهدی زارعی — Wed, 16 Jul 2014 01:35:00 GMT

اما دوباره بوي شب و بوي شر رسيد

يعني که وقت رفتن خورشيد سر رسيد

سکّويي از جهاز شتر که درست شد

و هرچه بازمانده که از پشت سر رسيد ـ

خيل ستاره ـ مرد و زن ـ آن دشت را گرفت

خورشيد لب گشود: زمان سفر رسيد!

پيوندها گسست و پل آسمان شکست

صبحِ امان گذشت و شب آمد، خطر رسيد

خورشيد روز هر که منم، بعد من فقط

ماه شبش کسي ست که اکنون اگر رسيد ـ

در دست هاي عرشي من، دست هاي او

دست «قضا» ست اين که به دست «قدر» رسيد

واي ازکسي که شک کند اين ماه را، و بعد:

از انس تا به جن و مَلَک اين خبر رسيد

عالم تمام همهمه شد، منتها خبر

گويا فقط به لال و به کور و به کر رسيد

خورشيد چشم بست و زمستان شروع شد

ميراث هر چه ريشه به هر چه تبر رسيد

انکار ماه باب شد و هر چه رعد و برق

با ابرهاي نعره کش و شعله ور رسيد

آتش گرفت خانه ي ماه و شکست و سوخت ـ

پهلوي «آن» که آمد و تا پشت در رسيد

پيغمبر جديد به شيطان که سجده کرد

نوبت به ثبت معجزه ـ شق القمر ـ رسيد

محراب غرق خون شد و تاريخ مسخ شد

وقت صعود شرّ و سقوط بشر رسيد...

مردي براي دفعه ي آخر داشت...

مهدی زارعی — Sat, 28 Jun 2014 06:31:00 GMT

در ساعتي که هول مکرّر داشت

ديوارهاي خانه تَرَک برداشت

ممنوع بود رد شدن، امّا زن

در دست، حکمِ «رد شو و بُگذر» داشت

حسّي لبالب از «شعف» و «وحشت»

حسّي «شگفت» و «دلهره آور» داشت

در قلب او جوانه ي يک گُل بود

يک سينه آرزوي معطر داشت

هرچه ستاره مست شد و رقصيد

شب را صداي شادي و دف برداشت

صد صف فرشته سجده به کودک کرد

آن لحظه، عرش حالتِ ديگر داشت

(شصت و سه سالِ بعد) همان کودک

يک روز صبحِ زود که از در داشت ـ

مي رفت سمت کوچه، زمين ناليد

از آن چه روزِ فاجعه در سر داشت

بانگ اذان شنيده شد از مسجد

مردي براي دفعه ي آخر داشت...

:«پاشو غريبه!»

:«کيست؟»

:«منم!»

يعني:

اصرار بر آن چه مقدّر داشت

:«قَد قامتِ الصّلوه!»

:«نه، وقتش نيست!»

در سجده، ضربه حالت بهتر داشت

:«سبحانَ رب...»

و وقت مناسب شد

اين سجده حکم وقتِ مقرّر داشت

:«فزتُ و ربِّ...»

کعبه به خود لرزيد

ديوارهاي کوفه تَرَک برداشت.

ستاره خاطره ها داشت، بی شمار از تو

محمدسعید میرزایی — Fri, 27 Jun 2014 07:55:00 GMT

گذشت رود ز یک ماهی و قطار از تو

و بعد یک چمدان ماند، یادگار از تو

ستاره، ساعت، دفترچه، تکه ای از ماه

و عکس کوچکی از آخرین بهار از تو

ستاره از شبِ عاشق شدن برایت ماند؛

ستاره خاطره ها داشت، بی شمار از تو

و ساعتی که پس از مرگ تو توقف کرد؛

نشانِ کوچکِ یک عمر انتظار از تو

پیاده رفتی، بر ریل روزها، آری

و چون قطار گذر کرد، روزگار از تو

هنوز مردم این شهر، از تو می گویند؛

غروب یکشنبه، ساعت چهار، از تو!

غروب یکشنبه، تو هنوز منتظری

و باز می گذرد، آخرین قطار، از تو

زن که انگار بیشتر رؤیاست، چمدانی پر از «جهان» دارد

محمدسعید میرزایی — Thu, 26 Jun 2014 07:18:00 GMT

مرد را فکر می کند یک زن: مرد یک روز، یک عدد بوده ست

بعد یک اسمِ ناتمام شده، آخرین بار یک جسد بوده ست

زن ـ بی آنکه بخواهد ـ این هفته مرد را منتظر می اندیشد

(مرد هر بار آمده راهش، پشت یک اتفاق، سد بوده ست)

زن به فکر قرار می افتد، می کشد یک چهارراه بزرگ

(مرد گم کرده راه، می آید، زن ولی راه را بلد بوده ست)

زن به این فکر می کند هر روز، که به او مرد، نامه بنویسد

(مرد هر بار نامه ای داده، پاسخش باز، دست رد بوده ست)

زن همیشه ـ فقط برای خودش ـ خانه ای فرض می کند در مه

جاده ای می کشد که مرد، در آن «آنکه هرگز نمی رسد» بوده ست

زن که انگار بیشتر، رؤیاست، چمدانی پر از «جهان» دارد:‏

‏قتل هایی که بی اثر مانده، جرم هایی که بی سند بوده ست

مرد را فکر می کند یک زن: مرد، گنگ است، مرد غمگین است

مرد، بی آنکه فکر هم بکند، خاطراتش همیشه بد بوده است

درياي شعر در تَف طوفان کفر سوخت

مهدی زارعی — Tue, 24 Jun 2014 08:06:00 GMT

پس کاخ شعر از در و ديوار و پاي بست

با قتلِ گل، ستون به ستون ريخت و شکست

دفتر به سوگ، جامه دريد و ورق ورق ـ

از هوش رفت و گفت که «شيرازه ام گسست»

درياي شعر در تَف طوفان کفر سوخت

کشتيِ روحِ شاعرِ حيران، به گِل نشست

شاعر دچار حيرتِ «بود» و «نبودِ» خود

خود را نوشت «نيست» و خود را نوشت «هست»

بعدش نوشت: واي بر اين قوم پَست، واي!

اين قوم پستِ پست تر از پستِ پستِ پست

«زين قوم پر جهالت ملعون، شدم ملول»¹

اين قوم «بت» پرست که شد قوم «خود» پرست

پس زير لب، بريده بريده به ضجه گفت:

«واژه به واژه پيکر گل را به روي دست ـ

بايد گرفت و برد از اين شعر تا ابد»

اين را که گفت، پشت غزل تا ابد شکست...

_{1.مولوي: زين خلق پر شکايت گريان شدم ملول}

ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺣﺒﺲ ﺷﺪﻥ ﻫﻢ ﺳﺰﺍﯼ ﺍﻭ

مهدی زارعی — Sun, 25 May 2014 05:43:00 GMT

ﭘﺸﺖ ﻏﺰﻝ ﺷﮑﺴﺖ ﻭ ﻗﻠﻢ ﺷﺪ ﻋﺼﺎﯼ ﺍﻭ ...

ﻫﺮ ﺟﺎ ﮐﻪ ﺭﻓﺖ ، ﺭﻓﺖ ﻗﻠﻢ ﭘﺎ ﺑﻪ ﭘﺎﯼ ﺍﻭ

ﺷﺎﻋﺮ "ﺳﮑﻮﺕ ﺿ ّﺠﻪ" ﺯﺩ ﻭ ُﺧﺮﺩ ﺷﺪ ، ولی

ﻧﺸﻨﻴﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺻﺪﺍﯼ ﺍﻭ

ﺑﻌﺪﺵ ﻧﻮﺷﺖ ﺍﺯ ﻏﻢ ﻣﺮﺩﯼ ﮐﻪ می ﺭﺳﻴﺪ

ﻫﺮﺷﺐ ﺑﻪ ﮔﻮﺵ ﺳﺮﺩ ﺯﻣﻴﻦ ، ﻧﺎﻟﻪ ﻫﺎﯼ ﺍﻭ

ﭘﺲ ﻭﺍﮊﻩ ﻫﺎ ﺑﻪ ﻫﻴﺄﺕ زندان ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺷﺪ

ﺳﻠﻮﻝ ﺳﺮﺩ ﻭ ﺳﺎﮐﺖ ﻫﺮ ﺑﻴﺖ : ﺟﺎﯼ ﺍﻭ

ﻣﺮﺩﯼ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻪ ﯼ ﺍﺭﻭﺍﺡ شب پرست

ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺣﺒﺲ ﺷﺪﻥ ﻫﻢ ﺳﺰﺍﯼ ﺍﻭ

ﺯﻧﺪﺍنی ﻋﺠﻴﺐ ﻭ ﺷﮕﻔتی ﮐﻪ می ﺷﺪﻧﺪ

ﺟﻼﺩﻫﺎ ﺑﻪ ﺷﻴﻔﺘگی ﻣﺒﺘﻼﯼ ﺍﻭ

( ﻧﻘﺸﻪ ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪ )

:"زن طناز فتنه گر!

از خود بساز لکه ی ننگی برای او"

:"رسوای عشق خود کنمش تا به کام تو

ﻭﺭﺩ ﺯﺑﺎﻥ ﺷﻬﺮ ﺷﻮﺩ ﻣﺎﺟﺮﺍﯼ ﺍﻭ"

( ﻧﻘﺸﻪ ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪ )

ﺩﻭ ـ ﺳﻪ ﺭﻭﺯﯼ ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﺯﻥ

ﻣﺎﻧﺪ ﻭ ﺣﻀﻮﺭ ﻋﺮشی ﻭ ُﺣﺠﺐ ﻭ ﺣﻴﺎﯼ ﺍﻭ

ﭘﺮ ﺷﺪ ﺗﻤﺎﻡ ﺭﻭﺡ ﺯﻥ ﺍﺯ ﺳﻮﺯ ، ﺿﺠﻪ ، ﺯﺟﺮ

ﺍﺯ ﻧﺎﻟﻪ ، ﻧﺎﻟﻪ ، ﻧﺎﻟﻪ ﻭ ﺍﺯ ﻫﺎﯼ ﻫﺎﯼ ﺍﻭ

ﭘﺲ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺵ ﺷﮑﺴﺖ ﻭ ﺷﮑﺴﺖ ﻭ ﺷﮑﺴﺖ ﻭ ﮔﻔﺖ:

ﻫﺮ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻧﺸﮑنیش ﻭ ﻧﺴﺎﺯیش ، ﻭﺍﯼ ﺍﻭ!

آن قدر روح خاکی زن در خودش گداخت

ﺗﺎ ﮐﻪ ﻃﻼﯼ ﻧﺎﺏ ﺷﺪ ﺍﺯ ﮐﻴﻤﻴﺎﯼ ﺍﻭ

( ﻧﻘﺸﻪ ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪ )

:"زن محراب و اشک و آه!

نوبت رسیده است به مرگ و عزای او"

:"ﺍﻭ ﺁﻥ ﭘﺮﻧﺪﻩ ﺍﯼ ﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎل پریدنش

ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﺮﮒ ﻭﺳﻌﺖ ﺑﺎﻡ ﻭ ﻫﻮﺍﯼ ﺍﻭ"

( ﻧﻘﺸﻪ ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪ )

ﺷﺒﺢﯼ ﺷﻮﻡ بی ﺻﺪﺍ

ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻣﻴﺪ ﺩﺭ "ﻗﺪﺭ" ﻭ ﺩﺭ "ﻗﻀﺎ"ﯼ ﺍﻭ

ﺧﺮﻣﺎﯼ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﻫﺎﻥ ﺑﺮﺩ ﻭ مستِ ﻭﺻﻞ

ﻣﺮگی ﻏﺮﻳﺐ ﺁﻣﺪ ﻭ ﺷﺪ ﺁﺷﻨﺎﯼ ﺍﻭ...

بگو ببخشد، راننده ی بیابان را

سید حمیدرضا برقعی — Wed, 14 May 2014 05:59:00 GMT

باران اول

رسیده ام به تو اما گریستم تا تو
تمام فاصله را جاده را اتوبان را

نگاه من همه ی راه تا به تو برسد
کشانده است به دنبال خویش باران را

ولی نخواسته در بین راه سوزاندم
دل اهالی محروم چند استان را

بر آن سرم که کنار ضریح یاد کنم
ولو به قدر نگاهی تمام آنان را

نگاه های پر از حسرت کشاورزان
میان دشت تکان های دست چوپان را

و آن غریبه که در قهوه خانه ی سر راه...
همان که خم شد و بوسید تکه ی نان را

همان که نام تو را برد زیر لب وقتی
که روی میز غذا می گذاشت لیوان را

همان که گفت ببینم تو زائری؟ گفتم
خدا بخواهد... آهی کشید قلیان را

همان که گفت به آقا بگو غلط کردم
بگو ببخشد، راننده ی بیابان را

بگو از آنچه که می داند او پشیمانم
خودش نشان دهد ای کاش راه جبران را

چقدر بغض، چقدر آه با خود آوردم
و التماس دعاهای مرزداران را

خلاصه این که به قول رفیق شاعرمان
"چقدر سخت گذشتیم مرز مهران را"

باران دوم

رسیده ام به تو حالا ولی نمی فهمم
دلیل خشکی این چشمه های جوشان را

چرا به داد دل من نمی رسد اشکم
بخوان برای نگاهم نماز باران را

ضریح نو شده در پس زمینه ای از اشک
سکوت کردم و زیبایی دوچندان را...

چه روزهای قشنگی که کربلایی کرد
ضریح تازه ی تو شهرهای ایران را

تو را گرفته در آغوش خویش شش گوشه
چنان که جلد طلاکوب، متن قرآن را

دوباره داغ دلم تازه شد کنار ضریح
خدا کند که بسازیم قبر پنهان را

برای حضرت زهرا ضریح می سازیم
و دست فرشچیان طرح می زند آن را

از کنارت رد شدم آرام ، گفتی: مستقیم!

کاظم بهمنی — Sat, 01 Feb 2014 12:15:00 GMT

پشت رُل ساعت حدوداً پنج شاید پنج و نیم
داشتم یک عصر برمی گشتم از عبدالعظیم

ازهمان بن بست باران خورده پیچیدم به چپ
از کنارت رد شدم آرام ، گفتی: مستقیم!

زل زدی در آینه اما مرا نشناختی
این منم که روزگارم کرده با پیری گریم

رادیو را باز کردم تا سکوتم نشکند
رادیو روشن شد و شد بیشتر وضعم وخیم

بخت بد برنامه موضوعش تغزل بود وعشق
گفت مجری بعد" بسم الله الرحمن الرحیم" :

یک غزل می خوانم از یک شاعر خوب وجوان
خواند تا این بیت که من گفته بودم آن قدیم:

"سعی من در سربه زیری بی گمان بی فایده ست
تا تو بوی زلفها را می فرستی با نسیم"

شیشه را پایین کشیدی رند بودی از نخست
زیر لب گفتی خوشم می آید از شعر فخیم

موج را تغییر دادم این میان گفتی به طنز:
"با تشکر از شما راننده ی خوب و فهیم"

گفتم آخر شعر تلخی بود ،با یک پوزخند
گفتی اصلا شعر می فهمید!؟ گفتم: بگذریم

ولی مقابل خواهر نبود بهتر بود...

رضا خورشیدی فرد — Thu, 14 Nov 2013 05:31:00 GMT

دقیقه های پر از التهاب دفتر بود
قلم میان دواتی ز خون شناور بود

به روی خاک، گلی بود از عطش سیراب
که هرم گرم نفس هاش شعله پرور بود

مرور کرد تمام مسیر ذهنش را
که صفحه صفحه پر از خاطرات پرپر بود

چه چشم ها که ندیدند چشم های ترش
چه گوش ها که برای شنیدنش کر بود

ز خون او همه ی نیزه ها حنا بسته
لب تمامی شمشیرهایشان تر بود

در اوج کینه کسی داشت سمت او می رفت
و دست های پلیدش به دست خنجر بود

به روی تلّی از انبوه غصه های جهان
به جستجوی برادر نگاه خواهر بود

که با نگاه غریبانه اش گره می خورد
و ابتدای غم از این نگاه آخر بود

زمان زمان قیامت ، زمین... زمین لرزید
گمان کنم که همان روز ، روز محشر بود

کسی شنیده شد از لابه لای هلهله ها
که نغمه های لبانش غریب مادر بود

کسی به دست، سری ، آن طرف به سر دستی
بس است روضه ی لب تشنه ای که...

اگر که کشته نمی شد که نه... خدا می خواست
ولی مقابل خواهر نبود بهتر بود

حدود ساعت سه شاعر از نفس افتاد
دقیقه های پر از التهاب دفتر بود

حس می شود حضور شما موقع اذان...

هادی جانفدا — Tue, 30 Apr 2013 06:27:00 GMT

تا آمدی کمی بنشینی کنارمان
تقدیر اشاره کرد به کم بودن زمان

از روی خاک با کمی اکراه پا شدی
رفتی وضو گرفتی از اشراق و بعد از آن

هجده نفس کشیدی و رکعت به رکعتش
نزدیک تر شدی به خودت، ذات بی نشان

کم مانده بود در دِه پیغمبر خدا
مردم خدایشان بشود: یک زن جوان!

می خواستی که جلوه کنی بر زمین ولی
توحید غیرتی شد و بردت به آسمان

از عصر جاهلیت آن ها، تو را گرفت
دادت به درک ناقص این آخرالزمان

حالا هزار سال پس از تو رسیده اند
اهل زمین به قسمت جذاب داستان

جایی که آسمان به زمین رزق می دهد
از سفره ی نگاه تو، بانوی مهربان!

در کوچه های ساکت و مرطوب شهر ما
حس می شود حضور شما موقع اذان

اما هنوز منظره ی بکر خالقی
که وا نشد به دیدن تو چشم دیگران

این شعر را بگیر و برای فرشته ها
با لهجه ی خدا و صدای خودت بخوان...

وَ سال شصت و یکِ کُشتنِ حقوقِ بشر

مهدی زارعی — Thu, 15 Nov 2012 07:13:00 GMT

شبِ تبانیِ پنهانیِ «قضا» و «قدر»
شب قطارِ زمان روی ریل های خطر

صدای سُرفه ی خشدارِ ساعتی مسلول
(وَ چند قطره ی خون روی میز، پنجره، در)

قلم بلند شد و واژه ها ردیف شدند:
«رُمان – تراژدیِ» قتلِ یک ...، نَه! چند نفر

تمامِ مغزِ نویسنده لب به لب از مرگ!
اُتاقِ خوابش لبریز از تب و بستر!

وَچند مرتبه کابوسِ شعله، دود، عطش!
وَ چند مرتبه هم آب و قرصِ خواب آور!

وَ روحِ «تشنه» ی او شمع شد، زبانه گرفت
وَ شمع «آب» شد و مَرد سوخت تا آخر

وَ شعله شعله، به متنِ رُمان رسید آتش
و سطر سطر رمان، واژه واژه خاکستر

به جُز سه چار خط از چند سطرِ پایانی
که می رسید به خون، خیمه، تیر، نیزه، سپر!

سپاهِ سبز: قداست، دفاع، عاطفه، خیر!
سپاهِ قرمز: عصیان، هجوم، فاجعه، شر!

عطش (شبیه به یک جفت دست خون آلود)
کشیده بود تنِ هر چه تشنه را در بر

وَ ماه (مَشک به دندان) از آسمان اُفتاد
وَ مَشک (مثلِ خودِ ماه) پُر شد از خنجر

رسید متن به مردی که بینِ دستانش
گُلِ شکفته ی شش ماهه، شد گلی پر پر

وَ بوسه زد به گلوگاهِ آسمان، خورشید
(وَ فکر کرد به رازِ وصیّتِ مادر)

رُمان به اوجِ خودش می رسید، جایی که
پرید و پر زد از آن جا پرنده ای بی سر

به خنده، لشگر شیطان به گوش هم گفتند:
چه روز خوب و قشنگی ست، گوش شیطان کر!

زمین مچاله شد آن لحظه که رسید به هم
سرِ بریده ی بابا و دامنِ دختر

وَ شب، نمایشِ معکوسی از «حقیقت» و «وهم»
شبِ شیوعِ «مسلمان» و قحطیِ «کافر»

وَ روز، روزِ عبث بود و ساعتِ عصیان
وَ سال، شصت و یکِ کُشتنِ حقوقِ بشر

رُمان به نیمه ...، ولی ساعت از نفس اُفتاد
(وَ چند قطره ی خون روی میز، پنجره، در)

قلم، شهید شد و خون مشکی اش ماسید
رُمان: تمام، قلم: سوخت، دود شد: دفتر.

مدّاحی از کناره ی منبر شروع کرد:

محسن ناصحی — Thu, 15 Nov 2012 06:54:00 GMT

این بار بی مقدمه از سر شروع کرد
این روضه خوان پیر از آخر شروع کرد

مقتل گشوده شد همه دیدند روضه را
از جای بوسه های پیمبر شروع کرد

از تل دوید مرثیه قتلگاه را
از لا به لای نیزه و خنجر شروع کرد

از خط به خطّ مقتل گودال رد شد و
با گریه از اسیری خواهر شروع کرد

این جا چقدر چشم حرامی به خیمه هاست!
طاقت نداشت از خط دیگر شروع کرد

بر سر گرفت گوش عبا را و صیحه زد
از روضۀ ربودن معجر شروع کرد

برگشت، روضه را به تمامی دشت برد
از ارباً ارباً تن اکبر شروع کرد

لب تشنه بود خیره به لیوان نگاه کرد
از التهاب مشک برادر شروع کرد

هی دست را شبیه به یک گاهواره کرد
از لای لایِ مادر اصغر شروع کرد

تیر از گلوی کودک من در بیاورید!
هی خواند و گریه کرد و مکرر شروع کرد

غش کرد روضه خوان نفسش در شماره رفت
مدّاحی از کناره منبر شروع کرد:

ای تشنه لب حسین من ای بی کفن حسین!
دم را برای روضه مادر شروع کرد

یک کوچه وا کنید که زهرا رسیده است
مداح بی مقدمه از در شروع کرد

- هیزم می آورند حرم را خبر کنید-
این بیت را چه مرثیه آور شروع کرد

این شعر هم که قافیه هایش تمام شد
شاعر بدون واهمه از سر شروع کرد